• آگهی های ویژه املاک کشاورزی



 انواع ملک از نظر کاربری :

در این باره با اشاره به تعریف مندرج در طرح تفصیلی شهرداری ( و به طور کلی ) باید گفت که تعیین نحوه استفاده از زمین را کاربری زمین می نامند.تعیین کاربری ، بر اساس مطالعات اساسی در جهت شناخت از شهر و آشنائی با چگونگی و پراکندگی فعالیتهای شهری استوار می باشد.اختصاراً شهرداری تهران در گستره تعیین کاربری ، 4 نوع پهنه تعریف نموده که عبارتند از :


1-پهنه سکونت با علامت اختصاری R Residential

2-پهنه فعالیت با علامت اختصاری S Service

3-پهنه مختلط با علامت اختصاری M Mixed

4-پهنه حفاظت سبز و باز با علامت اختصاریG Green

از آنجا که تعاریف پهنه ها و زیر پهنه ها ، در فرصت و مجال این مقال نیست ، و با این توضیح که حدود 18 نوع کاربری ، قابل ذکر و اشاره می­باشند صرفاً اشاره می شود که مقصود از خرید ملک ( خانه ) در این مبحث، کاربری مسکونی ( در پهنه R ) می باشد لذا در این قسمت، اشاراتی کوتاه به انواع محدودی از کاربری های مختلف املاک ( به منظور آشنائی اجمالی در این باب ) خواهیم داشت :

1-کاربری مسکونی :

کاربری مسکونی، در مورد بنایی صدق می­کند که برای سکونت است و افرادی در آن زندگی می کنند و یا درباره زمینی است که این پتانسیل را دارد.این نوع از املاک نیز سه گونه اند : آپارتمانی ، ویلایی ، زمین مسکونی

*آپارتمان-به تعدادی واحد مسکونی که در یک یا چند ساختمان واقع شده و از نظر راه پله ، ورودی اصلی و گاهی پارکینگ و حیاط ، مشترک هستند آپارتمان می­گوییم.

*ویلایی شامل ساختمانی یک یا چند طبقه که از نظر ورودی اصلی ، حیاط و هر نوع تأسیساتی مستقل بوده و با ساختمان دیگری مشترک نباشد می­گردد.ساختمانهای ویلایی به دلیل استقلال و غالباً با فضای بیشتر ( دارا بودن فضای سبز ) طبیعتاً امکان آسایش بیشتری برای ساکنان خود دارند و به دلیل این که تمام سطح فیزیکی یک ملک را اشغال می کنند ( همه ی عرصه ملک برای ویلا مورد استفاده قرار می­گیرد. در حالی که در خصوص آپارتمان ها یک زمین مشابه ، به چند واحد تقسیم می­گردد ) قیمتی بیش از آپارتمان ها دارند.

*زمین مسکونی-زمینی است که هنوز در آن ساخت و سازی صورت نگرفته اما مجوز ساخت واحد مسکونی برای آن از شهرداری، اخذ گردیده یا می توان برای آن چنین مجوزی از شهرداری دریافت نمود.

 

2-کاربری کشاورزی :

زمین های با این کاربری نیز بر دو نوعند: زمین زراعی و باغ.

*زمین زراعی-زمینی را که در آن محصولات زود بازده ( یک یا نهایتاً دو ساله ) مثل گندم ، ذرت ، انواع صیفی و از این دست،کشت می شود را شامل می­گردد.این نوع زمین ها اکثراً در روستاها یا شهرهایی که قبلاً روستا بوده و بعداً بزرگ شده و تبدیل به شهر شده اند ، وجود دارند.

*باغ-در این نوع کاربری ( و تعریف ) به زمینی که دارای درخت ( اغلب میوه ) باشد باغ، گفته می­شود.گاهی واژه ی «مشجر» را نیز می بینید یا می شنویدکه به معنای«دارای درخت» است ( زمین مشجر= زمین دارای درخت ) که در همین مورد، قابل ذکرند.

3-کاربری تجاری :

در این نوع کاربری ، انواع مغازه ها ، رستوران ها ، عمده فروشی ها و دفاتر خدماتی ( مثلاً آژانس های مسافرتی و شبیه آنها ) مدنظر می­باشند.البته مسئله ی مهم، دارا بودن مجوز تجاری برای یک ملک است وگرنه صرف وجود یک دفتر خدماتی در جایی را نمی­توان دارا بودن کاربری تجاری برای آن ملک به حساب آورد. لذا در هنگام خرید املاک تجاری، حتماً با دقت موضوع گفته شده را در نظر داشته باشید.

4-کاربری صنعتی:

در برگیرنده هر نوع زمین یا ساختمانی که مجوز هرگونه فعالیت صنعتی اعم از تولید، انبار و یا توزیع را داشته باشد از قبیل کارخانجات، تعمیرگاهها و کارگاههای تولیدی ، می­شود.این نوع از املاک اکثراً در شهرک های صنعتی و یا مناطق خارج شهرها قرار دارند.حتی اگر بر اثر گسترش شهر، چنین ملکی داخل آن واقع گردد، معمولاً توسط دستگاههای مسئول و ذی ربط، حکم انتقال آن به خارج شهر داده می­شود.

 

5-کاربری خدماتی :

کاربری خدماتی، نوعی از کاربری های انتفاعی است.یعنی مثل کاربری تجاری، شما از آن کسب درآمد می­کنید.با این تفاوت که چون این فعالیت عام المنفعه است ، شهرداری ها-یا دیگر متولیان امر-بابت آن پولی از شما نمی­گیرند.اما اگر شما روزی تصمیم به تغییر کاربری بگیرید ، باید هزینه های تبدیل کاربری را بپردازید.از

نمونه های کاربری خدماتی می­توان«گرمابه های عمومی» را نام برد.به دلیل این که گرمابه ها در خدمت حفظ بهداشت عمومی و سلامت جامعه هستند و با وجود آن که صاحبان آن ها از طریق این کاربری منافعی کسب می­کنند، اما در قبال آن پولی به شهرداری نمی­پردازند.در خرید املاک با کاربری خدماتی، باید دقت داشته باشید که اگر قصد تغییر کاربری دارید ممکن است با مشکلاتی رو به رو شوید.

6-کاربری معدن :

این نوع کاربری برای زمینی ، منظور می­شود که در خود ماده ای با ارزش و قابل استخراج، داشته باشد.انواع فلزات، سنگ های قیمتی و ساختمانی و همچنین خاک های قابل استفاده در کارهای صنعتی یا ساختمانی و یا قابل استفاده در کارهای صنعتی یا ساختمانی و یا قابل تبدیل به یک محصول با استفاده از یک روند فرآوری، همگی جزو معادن محسوب می­شوند.پس از حصول اطمینان از وجود ماده ای قابل استحصال در زمین ، ملک باید به عنوان معدن به ثبت برسد. در غیر این صورت صاحب ملک اجازه ی برداشت از آن را نخواهد داشت.اگر کسی در زمینی بدون مالک، یک معدن کشف کرده و به ثبت برساند، مالک آن زمین می­شود.

7-کاربری ورزشی :

این نوع ملک در کشور ما کم کم شروع به خودنمایی می­کند. سالن ها و زمین های بازی، باشگاههای ورزشی، استادیومهای ورزشی ( فوتبال ، تنیس، . . .) و استخرهای روباز و سرپوشیده همگی از این نوع املاک هستند که تاکنون عمدتاً دولتی بوده اند.اما درسال های اخیر ورود بخش خصوصی به این میدان نیز، محسوس می­باشد.گرچه به هر علت، آنچه تاکنون توسط بخش خصوصی اداره می­شد، اکثراً محدود به باشگاه های کوچک بوده است.

8-فاقد کاربری:

اراضی که فاقد هرگونه کاربری هستند یا بعنوان ذخیره های شهری در نظر گرفته شده اند و یا هنوز طبق برنامه طرح جامع، آزاد سازی و طرح تفصیلی ندارند.

کشاورزی به تولید مواد غذایی و کالا از راه زراعت و جنگل داری و دامداری می گویند. کشاورزیهمان چیزی است که به ظهور تمدن منجر شد. مطالعهٔ کشاورزی به نام علم کشاورزی شناخته می‌شود.

کشاورزی شامل طیف وسیعی از تخصص‌ها و فنون، از جمله راه‌هایی برای گسترش زمین‌های مناسب برای زراعت گیاه، حفر کانال ها و فرم‌های مختلف آبیاری می‌باشد.

در دنیای امروز با نگرانی‌های موجود و کمبود منابع، نیاز است تا کشاورزی را به سوی کشاورزی پایدار (مثلاً کشاورزی زیستی) یا کشاورزی فشرده (مثلاً صنعتی) پیش ببریم تا بتوانیم نیازها را در آینده برطرف نماییم.

زراعت مدرن، اصلاح نباتات، سموم، دفع آفات و کود و پیشرفت‌های تکنولوژیک به شدت باعث افزایش بازده محصول می‌شوند ولی باید در نظر داشت که این محاسن در کنار عیوبی چون آسیب گسترده زیست‌محیطی و اثرات منفی سلامت انسان حاصل می‌شوند. 

شیوه‌های مدرن در دامپروی نیز به همین گونه‌است یعنی با افزایش تولید گوشت ما مشکلاتی چون ستم به حیوانات و تبعات بهداشتی ناشی ازآنتی بیوتیک ها، هورمون رشد، و سایر مواد شیمیایی که معمولاً در تولید گوشت‌های صنعتی استفاده می‌شود را داریم.

محصولات کشاورزی را می‌توان به صورت عمده به غذاها، الیاف، سوخت، مواد اولیه، دارو و زینت آلات تقسیم نمود.

غذاها عبارتند از غلات، سبزیجات، میوهها، و گوشتالیاف عبارتند از پنبه، پشم، کنف، ابریشم و کتان. مواد خام مانند چوب.

مخدره عبارتند از تنباکو، الکل، تریاک، کوکائین. از دیگر مواد مفید توسط گیاهان، از رزین می‌توان نام برد. سوخت‌های زیستی شامل متان از زیست توده‌ها، اتانول و بیودیزل.

در سال ۲۰۰۷، حدود یک سوم از کارگران جهان در بخش کشاورزی شاغل بودند. اگرچه در سال ۲۰۰۳ تعداد کمتری در بخش کشاورزی مشغول بودند اما به دلیل آگاهی کشاورزی در سال ۲۰۰۸ این آمار به سرعت افزایش یافته.

همچنین در بخش‌های دیگر کشاورزی مانند اقتصاد کشاورزی هم تعداد قابل ملاحظه‌ای مشغول به کار اند. 

با این که بیش از یک سوم جمعیت جهان در این بخش مشغول می‌باشند، ولی این بخش تنها ۵٪ از سود خالص جهانی را به خود اختصاص داده‌است.

تعریف کشاورزی  

 

کشاورزی به معنای روند تولید غذا، علوفه، الیاف و دیگر محصولات مورد نیاز از طریق کشت گیاهان معین و نیز دامداری است. 

تاریخچه 

از آنجا که قدمت کشاورزی به ۱۰٬۰۰۰  سال پیش بازمی‌گردد دارای گستره وسیعی در سراسر جهان می‌باشد.

روش‌های مختلف در کشاورزی از قبیل آبیاری، تناوب زراعی، کودها و سموم دفع آفات مدت‌ها پیش توسعه داده شده بود، اما گام‌های بزرگ در قرن گذشته برداشته شد.

در جوامع اولیه افرادی که تولید کشاورزی آنها بیش از نیاز خانواده‌شان بود قادر بودند تا افراد دیگر را به طرف خود جذب نمایند. برخی از تاریخ دانان بر این عقیده‌اند که توسعه کشاورزی باعث به وجود آمدن تمدن‌ها گردید.

کشاورزی گذرا (نوبتی) 

در بعضی از مناطق کره زمین، بعضی از قبایل درختان جنگل‌ها را می‌سوزانند یا قطع می‌کنند و فضایی را که قبلاً جنگل بوده‌است، بهزمین‌های کشاورزی تبدیل کرده و در آن کشاورزی می‌کنند. البته این نوع کشاورزی چندان دوام نداشته و خیلی زود به دلیل رویش سریع درختان و گیاهان هرز دیگر و کم قوت بودن زمین، دست از کشاورزی می‌کشند و آن مکان را ترک می‌کنند و به محل دیگری می‌روند و در آن مکان هم همین کار را تکرار می‌کنند و این نوع کشاورزی کم‌کم باعث تخریب زیست‌بوم های جنگلی می‌شود. به این نوع کشاورزی در اصطلاح کشاورزی گذرا یا نوبتی گویند. 

سیستم‌های تولید دام 

حیواناتی مانند قاطر، لاما، اسب، شتر، گاو، گوسفند و خوک و سگ را برای استفاده از گوشتشان یا محصولات دامی (مانند شیر، پشم و …) پرورش می‌دهند. یک نوع پرورش، پرورش دادن دام درمراتع می‌باشد و آن در صورتی است که نتوان از آن زمین استفاده دیگری نمود که در این صورت دام را در مراتع رها می‌کنند تا از علوفه موجود در مراتع تغذیه نماید در عوض کود دامی حاصله می‌تواند برای مرتع مفید می‌باشد.[۶] تقریباً ۶۸٪ از مراتع دائمی مورد استفاده دام هستند. 

فرایند تولید  

  • خاک ورزی: عمل شخم خاک را برای آماده‌سازی کاشت یا برای اختلاط مواد مغذی یا برای کنترل آفات انجام می‌دهند.

بهره‌وری توسط با افزودن کود شیمیایی و کنترل علف‌های هرز افزایش می‌یابد و خاک را بیشتر مستعد فرسایش، تجزیه مواد آلی آزاد، دی اکسید کربن و کاهش فراوانی و تنوع موجودات زنده می‌کند. 

  • دفع آفات: شامل مدیریت علف‌های هرز، حشرات و بیماری می‌شود.

برای این کار از روش‌های شیمیایی (حشره کش)، بیولوژیکی (کنترل بیولوژیکی)، مکانیکی (کشت)، و روش‌های فرهنگی استفاده می‌شود. روش‌های فرهنگی شامل تناوب کشت، وجین، پوشش محصولات زراعی، به زراعی، کمپوست، پیشگیری و مقاومت می‌باشد. روش‌های غیر شیمیایی و پیشگیری بهتر است به این دلیل که باعث کاهش محصول نمی‌گردد و روش‌های پیشگیرانه‌است و روش شیمیایی تنها زمانی توصیه می‌شود که راه دیگری باقی نمانده باشد. 

  • مدیریت: شامل هر دو منبع ورودی‌های مواد مغذی هم برای تولید محصولات زراعی و هم دام است، و همچنین شامل روش استفاده از کود تولید شده توسط دام است.

ورودی‌ها می‌تواند شامل، عناصر شیمیایی، کودهای آلی، کود سبز، کمپوست و مواد معدنی باشد.  همچنین تناوب یا دوره آیش را باید در مدیریت در نظر گرفت. 

  • مدیریت آب: در دنیا این که آب باران کافی است یا نیاز به منابع دیگری هم هست بسته به منطقه متفاوت می‌باشد. 
ایران از نخستین کشورهایی در جهان است که در آن کشاورزی و زراعت آغاز گردیده‌است.  تقریباً یک سوم زمین‌های ایران قابلیت کشاورزی را دارند اما به دلیل خاک نامرغوب و نامناسب بودن توزیع آب در بیشتر نواحی، در اکثریت زمین‌های قابل کشت در ایران کشت و زرعی انجام نمی‌شود. فقط ۱۲٪ از وسعت ایران تحت عملیات کشاورزی می‌باشند (شامل باغات، تاکستان‌ها و زمین‌های قابل کشتکاری) اما کمتر از یک سوم از زمین‌های قابل کشتکاری تحت آبیاری بوده و مابقی تحت کشاورزی خشک می‌باشند. شمال و شمال‌غرب ایران دارای خاک حاصلخیز هستند.

ایران از نخستین کشورهای جهان است که در آن کشاورزی و زراعت آغاز گردیده‌است. در قرن اول پیش از میلاد ایرانی‌ها همه درختان میوه‌ای که در یونان کشت می‌شده (به استثنای زیتون) کشت می‌کرده‌اند. با هجوم اسکندر کشاورزی ایران رو به زوال گذاشت و بسیاری از مزارع از بین رفت و این وضع تا زمان به حکومت رسیدن اردشیر بابکان ادامه یافت. ساسانیان به بازسازی قنات‌ها و تشویق و گسترش کشاورزی، باغبانی و دامپروری پرداختند. پس از ساسانیان تا حمله مغول، کشاورزی ایران به تناوب دچار رکود (در زمان بنی امیه) و پیشرفت (در زمان بنی عباس و حکومتهای محلی) گردید.

دانشمندان این سرزمین در خلال مطالعه دربارهٔ ویژگی دارویی گیاهان به امور کاملاً فنی نیز می‌پرداختند و دستگاه‌هایی برای بهره‌برداری از آب تهیه دیدند که از آن جمله می‌توان چرخ چاه خودکار را نام برد.

کشاورزی پایدار زراعت با استفاده از اصول اکولوژی مطالعهٔ روابط بین موجودات زنده و محیط آنها می‌باشد. این جمله ظاهراً توسط دانشمند کشاورزی استرالیا بنام گوردن مک کلیمونت گفته شد. کشاورزی پایدار بصورت سیستم منسجم کشت و زرع و دامپروری که کاربرد خاص مکانی دارد و طولانی مدت هم بطول می‌انجامد تعریف شده است به عنوان مثال:

  • تأمین نیازهای غذایی و الیاف انسان
  • افزایش کیفیت محیطی و منابع طبیعی براساس اقتصاد کشاورزی
  • کارآمدترین روش استفاده از منابع تجدیدشدنی و منابع کشاورزی و ترکیب چرخه‌ها و کنترل‌های طبیعی بیولوژیکی
  • پایداری حیات اقتصادی عملکردهای کشاورزی
  • افزایش کیفیت زندگی برای کشاورزان و بطور کلی جامعه
انواع نظام های کشاورزی و کشاورزی پایدار
هر نظام کشاورزی بر اساس یک ایدئولوژی و هدف خاصی مطرح گردیده است که در جای خود دارای ارزش و اعتبار خاصی است. اما گاهی شیوه های افراطی و یک جانبه نگرانه باعث عدم پیشرفت و تکامل آنها گردیده است و بر اشکالات آنها سرپوش نهاده است. از آنجایی که کشاورزی پایدار شکل کامل شده ای از نظام های کشاورزی پیش از خود می باشد. لذا، انواع نظام های کشاورزی را مرور خواهیم نمود که تا یک حالت مقایسه ای برای استفاده کنندگان پیش آید.
کشاورزی ارگانیک: برخی معتقدند که اصطلاح ارگانیک و پایدار یکی هستند. کشاورزی ارگانیک را می توان به عنوان نوعی کشاورزی تعریف نمود که هدف آن ایجاد سیستم های تولیدی کشاورزییکپارچه نظام یافته و انسانی است که تضادی با منافع اکولوژیکی و اقتصادی ندارد.
به نقل از لوراند(1996) کشاورزی ارگانیک حیات را به عنوان یک اکوسیستم زنده می شناسد که در آن :
- طبیعت روی زمین، یک اکوسیستم زنده است اگرچه ذاتاٌ ماده می باشد.
- مواد براساس استفاده متعادل اکولوژیکی، مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد.
- مزرعه به عنوان یک جزء یکپارچه از اکوسیستم بزرگتر دیده می شود.
- سیستم ارگانیک به پیچیدگی اکوسیستم تأکید دارد.
در این نوع کشاورزی درجه اطمینان نسبت به منابع تجدید شدنی مورد بهره برداری توسط بخش کشاورزی به حدی است که امکان و توان تولید مقادیر قابل قبولی از محصولات زراعی و دامی و مواد غذایی مورد نیاز انسان و هم چنین شرایطی از قبیل مصونیت در برابر آفات و بیماری ها برای گیاهان و دام ها فراهم می آید.
بنابراین، هدف پایداری در بطن مفهوم کشاورزی ارگانیک نهفته است و یکی از عوامل اصلی تعیین کننده در پذیرش یا اعمال روش های تولیدی ویوه است. عامل اصلی که موجب تمایز کشاورزی ارگانیک از سایر روش های کشاورزی پایدار می شود وجود استانداردهای مدونی است که برای تعیین ضابطه دقیق تفاوت بین سیستم کشاورزی ارگانیک و سایر سیستمهای زراعی به ویوه در رابطه با اهداف بازاریابی به کار می رود.
کشاورزی ارگانیک بخشی از کشاورزی پایدار می باشد که بیشتر به ابعاد اکولوژیکی آن تأکید می کند. ویوگی های عمده کشاورزی ارگانیک عبارتند از:
- حفظ حاصلخیزی خاک در دراز مدت از طریق نگهداری مقدار مواد آلی آن در حد مطلوب و بهبود فعالیت بیولوژیک خاک و استفاده از روش های مکانیکی.
- اعمال روش های جامع مدیریت دام با توجه کامل به سازگاری های تکاملی آنها و نیازهای رفتاری و تأمین نیازهای دام از لحاظ نوع تغذیه, محل اسکان, وضعیت بهداشتی, زاد و ولد و پرورش نوزادان.
- تهیه مواد غذایی مورد نیاز زراعی از طریق استفاده از منابع غذای غیر محلول که توسط فعالیت میکروارگانیسمی خاک در دسترس گیاه قرار می گیرد.
- خود کفا بودن خاک از نظر ازت از طریق استفاده از بقولات و تثبیت بیولوژیکی ازت و بازیافت مؤثر مواد آلی از جمله بقایای گیاهان زراعی و ضایعات دامی.
- کنترل علف های هرز, بیماری ها و آفات با تأکید بر استفاده از روش هایی چون تناوب زراعی, بکارگیری دشمنان طبیعی, تنوع کودهای آلی, واریته های مقاوم و زودرس, مداخله بیولوژیکی و شیمیایی(عمانی،1381).
کشاورزی پایدار کم نهاده(lisa): یکی از اصطلاحاتی که با کشاورزی پایدارمترادف در نظر گرفته می شود,کشاورزی پایدار کم نهاده است. نظام های کشاورزی پایدار کم نهاده در پی آن هستند که هر زمانی که امکان داشته باشد، استفاده از نهاده های خارجی تولید مانند کودها و آفت کش ها را به حداقل برسانند.
هزینه های تولید را کاهش دهند, از آلودگی آب های سطحی و زیر زمینی اجتناب کنند و بقایای آفت کش ها در مواد غذایی را کاهش دهند، خطر کلی که زارع با آن مواجه است را پایین بیاورند وسودآوری کوتاه مدت و دراز مدت مزرعه را افزایش دهند(پاو و همکاران،1990).
هم چنین اظهارمی دارند که دلیل دیگر تمرکز بر نظام های زراعی کم نهاده آن است که اکثر نظام های پرنهاده دیر یا زود با شکست مواجه می شوند. زیرا در دراز مدت به لحاظ اقتصادی و اکولوژیکی پایدار نیستند.
بازگشت به کشاورزی کم نهاده چه از نظر اقتصادی و چه از نظر انسانی واقع گرایانه نیست، زیرا منجر به کاهش تولید مواد غذایی و افزایش قیمت آنها می گردد.
ادامه کشاورزی کم نهاده که مشخصه کشورهای جهان سوم است، فقط باعث تداوم دور باطل نهاده کم, عملکرد کم که کشاورز معیشتی از آن خلاصی ندارد، خواهد شد .(fao,1998)
کشاورزی آلترناتیو: سیستم کشاورزی آلترنایتو به صورت زیر تعریف می شود : هدف این سیستم تولید مواد غذایی با کیفیت بالا, هزینه معقول با استفاده حداقل از سوخت فسیلی و سایر منابع کمیاب, کاهش فرسایش و تخریب خاک, کاهش و به حداقل رساندن اثرات محیطی مورد استفاده قرار می گیرد و برای رسیدن به این اهداف به روش های معمول طبیعی برای کنترل بیمار ی ها,حشرات، آفات و استفاده کافی از منابع مواد غذایی گیاهی و مواد ارگانیک استفاده می شود.
این تعریف اختلاف بسیار کمی با کشاورزی پایدار دارد. انتخاب لغت آلترناتیو احتمالاٌ بر این تأکید دارد که این نوع کشاورزی می تواند تولید غذا و اهداف کشاورزی را تأمین می نماید و در عین حال از مشکلات کشاورزی متعارف در تخریب منابع طبیعی و محیط زیست اجتناب نماید. کشاورزی پایدار نیز مانند کشاورزی آلترناتیو به صورت یک اصطلاح جامع و کلی مورد استفاده قرار می گیرد(یانگ و برگ، 1986).
انجمن ملی پژوهش آمریکا(1989) کشاورزی آلترناتیو را هر نوع سیستم تولید فیبر و غذا می داند که اهداف زیر را به صورت سیستمی تامین می نماید :
- تلفیق بیشتر فرایندهای طبیعی مانند چرخه های مواد, تثبیت نیتروژن, شکارگرهای مرتبط با فرایندهای تولید کشاورزی.
- کاهش در مصرف نهاده های خارج از مزرعه.
- استفاده تولیدی بیشتر از ظرفیت ونتیکی و بیولوژیکی گونه های گیاهی و حیوانی.
- بهبود ارتباط بین الگوهای کاشت و پتانسیل تولیدی و محدودیت های فیزیکی زمین های کشاورزی برای اطمینان از پایداری بلند مدت سطوح تولید جاری.
- سودآوری و تولید کافی با تأکید بر بهبود مدیریت مزرعه و حفاظت از منابع بیولوژیکی و منابع آب و خاک.
کشاورزی بیودینامیک : یک سیستم کشاورزی زنده , پویا و پیچیده می باشد که در آن :
- زمین یک موجود زنده در یک جهان زنده پنداشته می شود که با یک ماتریس روحی-فیزیکی مشخص می شود. به عبارت دیگر، زمین یا کشاورزی دارای دو بعد روحی و مادی می باشد.
- اجرام حاملان نیروهایی هستند که زندگی را منجر می شوند.
- ریتم های سماوی مستقیماٌ بر زندگی زمینی تأثیر می گذارند. روش های کشت, زمان کشت یا سایر عملیات کشاورزی از گذر ماه ها یا وقوع پدیده ها یا ریتم های آسمانی تبعیت می کند.
- مزرعه یک فردیت روحی دینامیک و زنده می باشد.
- در عمل یک تمرکز قوی بر تعادل تنوع زیستی و مصونیت حیوانات و نباتات وجود دارد(لوراند، 1996).
کشاورزی سنتی: کشاورزی سنتی اصطلاحی است که حتی امروزه در مورد کشورهای در حال توسعه و برای کشاورزی در دوره های اولیه به کار برده می شود. این نوع کشاورزی از یک فرهنگ تا فرهنگ دیگر از یک ناحیه تا ناحیه دیگر بعضی از اوقات از قبیله ای به قبیله دیگر تفاوت دارد. کشاورزی سنتی اغلب بر اساس الگوهای رایج به کشاورزی می پردازند.
کاشت, داشت و برداشت آنها بر پایه کارهای مرسوم که به وسیله والدین و اجداد که در عرف آنها تلفیق شده انجام می شود. نوآوری ها به طور مداوم سود طلب نبوده و نوعاٌ میزان پذیرش آنها کند می باشد و تنوع زیستی جزئی از اعمال سنتی ها است که ریشه در نیاز کشاورزان به خود کفایی با امکان تنوع بیشتر دارد(لوراند، 1996).
این کشاورزی مبتنی بر تأمین نیازهای روزمره کشاورز است و باعث کاهش انروی و منابعی می شود که در غیر این صورت می توانست در دراز مدت قابل دسترسی باشد. در این حالت نقش دولت توسعه نیافته بر ثبات می باشد و فقط نیازهای آنهایی که در قدرت هستند، تأمین می شود.
کشاورزی تجاری (صنعتی): کشاورزی تجاری به طور گسترده برای ترسیم کشاورزی معاصر آمریکا استفاده شده است، به نظر لوراند(1996) : در این نوع کشاورزی، یا مزرعه یک بنگاه اقتصادی است که هدف آن به حداکثر رساندن سود کوتاه مدت مبتنی بر کارایی ترین استفاده از منابع و بیشینه سازی کارآیی نیروی کار و تکنولوژی می باشد و در آن :
- زمین یک منبع نسبتاٌ نامحدود از منابع قابل بهره برداری است.
- مزرعه اغلب به عنوان یک ماشین یا کارخانه دیده می شود.
- تأثیرات عوامل جوی به وسیله تکنولوژی بر طرف شده است.
- حیوانات و انسان فقط در زمینه جریان پولی دیده می شوند.
- نوآوری عموماٌ مورد جستجو هستند و ارزشیابی بر مبنای میزان مهم در ایجاد ارزش افزوده می باشد.
- تنوع زیستی به صورت اقتصادی و متناقص با کارآیی دیده می شود.
به این صورت، این روش اختلاف زیادی با کشاورزی سنتی دارد. این کشاورزی مبتنی بر توسعه رشد و غلبه بر طبیعت است. مسایل مربوط به سرمایه گذاری ،وام و سوددهی در مورد عملیات فعلی کشاورزی انگیزه تمایل به سمت نظام های پایدارتر را کاهش داده است.
کشاورزی تجاری با خود تکنولوژی ها,دیدگاه های جهانی و انتظارات اجتماعی را به همراه دارد که مانع از آزادی عمل کشاورزان برای تغییر روش های خود می شود. به طور خلاصه، کشاورزیمتعارف نوعی کشاورزی است که بر پایه تمرکز سرمایه واحدهای بزرگ تولید, مکانیزاسیون در حد بالا, تولید تک محصولی و استفاده بیش از حد از کودهای شیمیایی, علف کش ها و آفت کش های شیمیایی و تولید فشرده محصولات دامی استوار است .